In Memoriam Gerrie Muhren

In 2000 interviewde ik Gerrie Mühren voor mijn boek De strafschop. Ik toog naar Volendam, met name om meer informatie te krijgen over de zogenaamde strafschop achter het standbeen. Een unieke techniek die Gerrie Mühren voor het eerst op de internationale velden liet zien. Hij is dus niet alleen bekend om zijn balletje hoog houden in het Bernabeu stadion van Real Madrid. Ik sprak hem thuis in Volendam en tijdens ons gesprek ging de telefoon: Arnold Mühren…..van de popgroep The Cats (dus niet zijn broer Arnold!), of het echt zo was dat het cassettebandje uit de spelersbus was gejat vlak voor de finale van het WK 1978! Ter ere van deze gentleman onder de voetballers de weergave van het interview waar ik nog steeds met plezier aan terugdenk. Een herinnering aan een voetballer die niet alleen erg begaafd was maar ook bescheiden en vriendelijk. Een voorbeeld voor alle hedendaagse voetballers.

 

‘In de beginperiode van het succes van Ajax was ik de vaste strafschopnemer. Ik heb er in die tijd 23 genomen. De eerste 22 waren raak, Geen probleem. Maar de 23e ging mis. Die werd gestopt door Gerrit Vooys van Az’67. In die wedstrijd kregen wij er nog een te nemen. Ik zei toen tegen Johan Neeskens “Neem jij hem maar”. Met het bekende resultaat. Neeskens schoot de bal met stip en al het doel in. Zelfs al had Vooys hem willen stoppen, dan was hij er nog in gegaan, met keeper en al wel te verstaan. Vanaf dat moment was Johan de vaste strafschoppennemer. Pas toen ik bij Betis ging spelen ging ik weer strafschoppen nemen. Ik had een vaste hoek. Op het laatst wisten de meeste keepers dat wel, maar ik schoot de bal hard en geplaatst genoeg waardoor ze er toch nooit bij konden komen. Ik schoot rechts van mij uitgezien, links van de keeper. In de aanloop maakte ik een kapbeweging, gericht op de rechterhoek vanuit de keeper gezien en pas op het laatste moment koos ik dan ‘zwaar’ voor de andere hoek. Ik schoot nooit hoog, dat vond ik te risicovol, maar laag in de hoek. Een belangrijke eigenschap waardoor ik ze goed nam was waarschijnlijk dat ik nooit nadacht over de gevolgen als ik de strafschop zou missen. Dat interesseerde me echt niets. Ik sloot die gedachte volledig uit. Bijgedachten kwamen nooit bij mij op.

Een goede strafschop hangt natuurlijk ook voor een belangrijk deel samen met een goede techniek. Dat begint al in de aanloop. Je ziet vaak dat spelers vanaf het begin enorm aanzetten. Als ze bij de bal zijn is de kracht er al uit. Ik prefereer het als de aanloop pas in de laatste 2 meter wordt aangezet. Daarin zit dan de uithaal-techniek. De kracht zit dan in de bal. Ook de plaats van het standbeen is belangrijk. Als je het standbeen niet goed naast de bal zet, maar er teveel voor of achter, dan is het risico dat je overschiet of geen kracht kan zetten zeer groot. Dat kan je aanleren en moet je de jeugd ook laten zien.

Strafschoppen nemen is een specialiteit. Spelers als Cruijff of Puskas moet je geen strafschop laten nemen. Puskas was wel mijn grote voorbeeld. Ik weet nog goed dat ik in 1956 op de voorpagina van De Tijd een foto zag van Puskas met daaronder: “Puskas overleden” . Dat was natuurlijk niet zo, hij was gevlucht uit Hongarije en dook later weer op in Spanje, waar hij nog jaren bij Real Madrid heeft gespeeld. Toen ik in Spanje ging spelen heb ik hem ontmoet, dat is een hoogtepunt in mijn carrière.

Hoewel ik behoorlijk veel strafschoppen heb genomen is er toch één die er uitspringt. Dat is de strafschop die ik achter het standbeen nam.  Ik had dat wel eens tijdens een training van het Nederlands elftal gedaan, tegen Jan van Beveren. Die wist niet wat hem overkwam. “Dat mag helemaal niet”, brieste hij. Hij kwam echt behoorlijk nijdig uit zijn doel. Ergens had hij wel gelijk, want je staat één moment stil. Ik heb die strafschop later in een echte wedstrijd uitgevoerd in Spanje.Op 6 januari, met Driekoningen, wordt daar van tijd tot tijd een benefietwedstrijd voor kinderen gehouden. Dat jaar was het een herhaling van de bekerfinale van Betis tegen Athletic de Bilbao. Strafschoppen moesten de beslissing brengen. Ik was al jaren niet meer in Spanje geweest maar ik was er nu op vakantie. Ik was in het stadion en zei dat ik wel mee wilde doen. Ik schoot de bal uit de strafschop in de kruising, achter het standbeen langs. Dat haalde in Spanje het nieuws. Zoiets hadden ze nog nooit gezien. Mijn trainer overigens ook niet. Die stond met zijn mond wijd open langs de kant van het veld. Die mond was echt van verbazing opengevallen en wilde ook echt niet meer dicht!

Ik had een dergelijke strafschop al eens eerder genomen in een wedstrijd van Volendam tegen NEC, destijds met Nico de Bree in het doel. Het was al 2-0 en vlak voor tijd, dus dan kan het niet veel kwaad om zo een strafschop te nemen. Ik zou het niet zo snel doen als het een beslissende strafschop was.

Ik mis in het Nederlands voetbal vooral de vriendschap onder de spelers. Ik weet zeker dat het helpt, kijk maar naar de Brazilianen. Die stonden tijdens de strafschoppenserie (N.B. die van 1998 in de halve finale tegen Oranje, GV) hand in hand rond de middencirkel. Je wist dat je als speler die bal erin moest schieten, want je teamgenoten stonden te wachten op de middencirkel. Zoiets doen Nederlanders niet, die zijn daarvoor te nuchter. Toch denk ik dat een vriendenploeg vaak meer kan bereiken dan elf eenlingen. Kijk maar naar Feyenoord, zodra het een vriendenploeg is gaan ze winnen en zodra er conflicten komen, gaan ze verliezen. In Spanje was het heel gewoon om met elkaar ’s avonds iets te gaan eten of drinken, daar deed je gewoon aan mee. Dat was gezellig en schiep een band. Daardoor hadden wij in het veld toch ook vaak meer voor elkaar over.

Het probleem van de shoot-outs zit bij Nederlanders een beetje in het bloed. Wij willen mooi winnen. Wij willen avontuurlijk voetballen en alles voetballend oplossen. Een bal de tribune in schieten dat kan in Nederland dus écht niet. We hebben ook altijd de idee dat als we een kans missen we wel weer een paar nieuwe kansen creëren. Dat idee hebben Duitsers niet. Een kans moet een doelpunt zijn. Overal, waar ik ook ter wereld kom, praat men over de ‘Oranje machine’. Mooi voetbal, geolied, leuk om naar te kijken. Maar om een hoofdprijs te kunnen pakken, moet je ook lelijk kunnen winnen en moet iedere kans een doelpunt zijn. Hetzelfde geldt voor strafschoppen. Als je ze mist, lig je eruit. Zo simpel is het.’

Uit: De Strafschop (editie 2003), blz.35-38.

 

De competitie is weer begonnen en nu dus ook het (on)nodige mailverkeer.

Ik refereer nog even terug aan mijn eerdere bevindingen aangaande het reilen en zeilen rondom een amateurvoetbalteam, in dit geval de C-selectie ergens onder de rook van Rotterdam. Eigenlijk zou ik moeten schrijven teams, want de jongens zijn reeds diverse malen aan alle kanten gewogen, bekeken en beoordeeld. In hoeverre dit achter de schermen is overgedaan is niet bekend, maar gesuggereerd wordt in ieder geval dat zowel de voorlopige als straks de definitieve beoordeling voldoende houvast zou moeten bieden voor een ‘final besluit’. Ja, u leest het goed er is nog geen besluit genomen en er is weer een weekje bedenktijd conform het clubbeleid aan vast geplakt.

Boek van de week

Opleidingen

Bekijk alle opleidingen

Het seizoen is weer begonnen

Op het moment dat ik dit schrijf speelt mijn zoon een oefen-wedstrijdje met de C-junioren. Om precies te zijn met de C1 van de plaatselijke voetbalclub. Als betrokken vader heb ik hem uiteraard, nog vóór dat hij op zijn fiets stapte, ook veel plezier gewenst en hem nog ‘even’ verteld dat hij lekker zijn best moet blijven doen en ‘er flink in moet kleunen’. Waarom ik deze zaterdag ‘een keertje oversla’ om te gaan kijken vertel ik later.

Vacatures

Junior Sales Manager Nijmegen (Nijmegen)

Als Junior Sales Manager ben jij altijd bereid tot het uiterste te gaan. Met een sterke ervaring van minimaal 6 maanden in de sales weet jij jouw getalenteerde verkopers te motiveren en te trainen om Bekijk alle vacatures

Advertorial

WIJ NODIGEN U GRAAG UIT EEN BIJDRAGE TE SCHRIJVEN

DOE MEE MET [num_authors] ANDERE AUTEURS.
KOM OOK MET UW ERVARINGEN! Lees verder

Recensie: Zuivere speeltijd – Jaap de Groot

Onlangs publiceerde Jaap de Groot, sportjournalist in hart en nieren, zijn boek ‘Zuivere speeltijd, een leven met voetbal, muziek en historie’. Het boek bevat een vijftigtal korte verhalen uit het leven van De Groot. Zijn tientallen jaren journalistieke ervaring is op vlot leesbare wijze verwerkt in een breed scala aan verhalen, waarbij zowel politici als Mandela en Berlusconi als voetbalgrootheden als Pelé, Van Basten als natuurlijk Cruijff de revue passeren. Juist die mix maakt van Zuivere speeltijd een voetbalboek dat lezers bijna dwingt tot doorlezen.

De verhalen schilderen een beeld van een altijd actieve journalist die zijn vak breed neemt en er zelf een aansprekende invulling aan geeft. Niet zo maar een wedstrijd verslaan, ook een  benefietwedstrijd regelen voor de slachtoffers van de cafébrand in Volendam. Niet alleen maar documentaires maken over voetballers, maar ook netwerken om in contact te komen met een grootheid als sportliefhebber Mandela of om toegang te krijgen tot het privéleven van Silvio Berlusconi.

Zo beschouwd is Zuivere speeltijd meer dan een voetbalboek. Het laat de ervaringen zien van een levenskunstenaar die op aansprekende wijze invulling geeft aan zijn werk. Zijn hobby werd werk, zijn werk werd hobby. Dat betekent nog niet dat alleen de leuke kant van het sport-journalistieke bestaan wordt behandeld, ook de minder leuke momenten komen aan bod. Zoals het verhaal van de door een zwaar auto-ongeluk getroffen Kristen Nygaard, maar ook de ziektes van Robbie de Wit en Aad Mansveld, het Heizel-drama en de benefietwedstrijd voor de Volendamse slachtoffers van de cafébrand.

Voor wie dat niet genoeg is, bieden de wedstrijden waar de verhalen omheen zijn gevlochten voldoende herkenning. Het geweldige Brazilië van begin jaren tachtig komt dan natuurlijk aan bod, maar ook de legendarische uitwedstrijd van PSV in en tegen Bastia in de finale van de UEFA Cup 1978, in een door een zondvloed onbespeelbaar veld.

Zuivere speeltijd biedt een mooi inzicht in het leven van een sportjournalist die zijn beroep op geheel eigen en unieke wijze invult. Aanbevolen voor liefhebbers van achtergrondinformatie bij grote wedstrijden, het leven van voetballers en sportjournalisten, netwerkers én voor levensgenieters.

Zuivere speeltijd, Een leven met voetbal, muziek en historie
Auteur: Jaap de Groot
Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
ISBN 9789038896489
Prijs: € 16,50

The continuing story of Seedorf missing penalty’s

Vanuit diverse hoeken ben ik benaderd om toch in hemelsnaam aandacht te schenken aan de strafschop die Clarence Seedorf onlangs nam…en miste. Aanvoerder Seedorf mist in de 78ste minuut een strafschop voor Botafogo, de Braziliaanse club waar hij inmiddels actief voor is. Grote vraag van de mailers is….wat gaat er nu mis???? Kijk eerst eens naar de beelden:

Dortmund wint in de laatste minuut

Het Duitse voetbal en de laatste minuut

Het Duitse voetbal en de laatste minuut

‘Dit moet je gezien hebben om erbij te zijn’. Nee, dit is geen qoute van Johan Cruyff, maar van de reporter van het AD. Laten we het er maar op houden dat het enthousiasme geen grenzen kende na het bloedstollende einde van de wedstrijd Borussia Dortmund – Malaga CF. In de laatste minuten werd een 1-2 achterstand door de Duitsers omgebogen in een 3-2 winst.

Wie meer wil weten over de mythe van het Duitse voetbal en de laatste minuut, kan hierover meer lezen in de onderstaande vier bijdragen, afkomstig van het tweede deel van mijn drieluik over strafschoppen, Duits voetbal, en last but not least, wereldkampioen worden. Dit laatste boek is overigens nog steeds verkrijgbaar: Oranje wereldkampioen, managementlessen om te winnen. De links naar de vier artikelen over de laatste minuut van de Duitsers kunt u terugvinden door door te klikken:

Oud-bondscoach Van Marwijk kan het niet uitleggen

Het waren wederom ontluisterende minuten tijdens Studio Voetbal gisteravond. Jan Mulder probeerde nog wat olie op het vuur te gooien door de strafschoppen van Ajax tegen Steau aan te kaarten. De reactie van oud-bondscoach Van Marwijk sprak daarna boekdelen, ook hij heeft de afgelopen twintig jaar niets bijgeleerd. ‘Dat kan ik je niet uitleggen’ aldus de coach op de vraag waarom trainers nog steeds vinden dat een strafschoppenserie nog steeds een loterij is. Of deze dan, ‘Ajax heeft die ronde niet verloren door die strafschoppen’, het gaat veel meer om mentaliteit (strafschoppen hebben daar mijns inziens ALLES mee te maken) en natuurlijk gaat er van alles door je hoofd als je een strafschop moet nemen. Gelukkig voor die Steau spelers dat er bij hen dan blijkbaar zaagsel zit, want bij hen gaat er natuurlijk niets door het hoofd! Daarom schieten ze 4 op 4 raak, natuurlijk, hoe kan ik zo dom zijn! Waarom wordt het volk en de voetballiefhebber zulke onzin voorgeschoteld? Ik zal het allemaal nog een keer uitleggen!

Ajax verliest na strafschoppen, what’s new

Ik heb het keer op keer herhaald. Ik heb continu gezegd wat ze wel en wat ze niet moesten doen. Ik heb ze boekjes toegestuurd en nooit wat terug gehoord, behalve als ze op tv knorrig herhalen dat ze het zelf allemaal zo goed weten. Ik heb grote en invloedrijke fans boekjes gegeven en ze verteld hoe het zat bij Ajax. Maar ja, Ajax en de strafschop, dat wordt dus nooit wat. Want ze willen niet luisteren en wie niet luisteren wil, die moet….hetzelfde geldt overigens voor de KNVB.

Weet u wat namelijk zo leuk is? Ik mag dan in Nederland de bijnaam Professor Penalty dragen, in Duitsland is in 2010 een zekere Doktor Elfmeter opgestaan, een onderzoeker met wie ik in contact heb gestaan en wiens werk ik ken. Prachtig promotieonderzoek! Zijn onderzoek uit 2012 naar strafschoppen en stress et cetera gaat technisch verder dan mijn boek van 12 jaar eerder, dat mag ook wel natuurlijk voor een proefschrift en gezien de tijdsspanne, maar de conclusies zijn niet veel anders. Er valt op te trainen en dat doe je zo. Maar goed, Dr. Elfmeter wordt in Duitsland op handen gedragen en wint zelfs van de DFB (Deutsche Fussball Bund) de 1e wetenschappelijke prijs in 2012 en ontvangt 30.000 Euro! En dat in een land dat wereldwijd bekend staat als beste strafschopnatie. En ik en de KNVB? Ik heb zo’n beetje alle bondscoaches sinds 2000 mijn boek (gratis natuurlijk) gestuurd, en de laatste jaren zelfs directieleden. Altijd met een briefje. Ik heb nooit 1 (een) reactie gekregen. Ze zullen het er wel moeilijk mee hebben, waarom weet ik niet, erg Koninklijk vind ik het niet. Maar ach, we weten in ieder geval waardoor we uitgeschakeld zullen worden tijdens het WK in 2014, want bondscoach Van Gaal vindt alles trainbaar, behalve de strafschop. En ik bevind mij met twee overige criticasters van de KNVB die er nooit binnenkwamen, een zekere JC en Wiel Coerver, wel in excellent gezelschap!;-)

Kortom, het verlies van Ajax vanavond was sneu, maar niet onverdiend. Coach De Boer behoort denk ik ook tot de school die niet op de juiste wijze traint op strafschoppen. Hij heeft er zelf namelijk ook weleens gemist en toen gezegd dat er niet op te trainen valt, en daar kan je dan moeilijk op terugkomen. Ajax, het is onmogelijk altijd met strafschoppen te verliezen en het kost jullie keer op keer miljoenen. Het is Ajax onwaardig om daar zo mee om te gaan. want de eerste misser was op zijn minst amateuristisch…en die tweede….ook.  Die leek een beetje op die van Jaap Stam uit 2000 tegen Italië. En wie is inmiddels aan de trainingsstaf van Ajax voor de verdedigers toegevoegd? Jaap Stam, die mij ooit letterlijk toevoegde ‘niet in dezelfde show te zijn verschenen als hij had geweten dat ik er ook in zat!’ Het zit diep, maar ja, kritiek en voetballers…..

Ik blijf doorgaan, heb inmiddels zeven of acht bondscoaches overleefd en blijf verbijsterd over zo weinig zelfreflectie. Interessante materie voor een proefschrift!

 

De Visie van Ajax en Frank de Boer

De laatste tijd weinig postings op de strafschop.nl, geheel tegen mijn gewoonten in. Na 12 jaar was het tijd voor een rustpauze en laten we eerlijk zijn, trainers en spelers brabbelen na elke wedstrijd hetzelfde mantra uit en veel interessants hebben ze niet te melden. Daar om is het des te leuk dat ik nu blij verrast ben met enkele uitspraken van Ajax trainer Frank de Boer. Ik ben kritisch op (vooral) trainers, omdat het vak bij velen al 40 jaar stil lijkt te staan en hun hopeloze strategieën en slappe uitvluchten na afloop inmiddels pijn aan in ieder geval mijn ogen en oren doen.

Wedstrijd van de eeuw: Duitsland – Zweden 4 – 4

Het is u wellicht ontgaan, maar gisteren is een grote kanshebber op de titel ‘Wedstrijd van de eeuw’ gespeeld. De 21e wel te verstaan. En nee, het is niet Roemenië – Nederland, al gebeurde daar zeker in de eerste helft genoeg. Nee, ik heb het over de WK kwalificatiewedstrijd Duitsland – Zweden, dat een ongekend wedstrijdverloop kende. De Duitsers verspelen, nog wel thuisspelend, een 4-0 leiding binnen 30 minuten en spelen uiteindelijk nog bijna gelukkig 4-4 tegen de ontketende Zweden. (Zie beelden)